dzisiaj fragment pracy magisterskiej o sąsiadach
Pierwsze wzmianki o Ziemi Lubuskiej pochodzą z przełomu X i XI wieku. Terminem tym określa się obszary nadodrzańskie – po obu stronach rzeki- siedlisko plemienia Lubuszan z grodem Lubusz, jedną z najpotężniejszych twierdz w ówczesnej Polsce. Pod koniec XIII wieku Ziemia Lubuska przechodzi we władanie margrabiów brandenburskich i w początkach XIV w. została utworzona z tych ziem tzw. Nowa Marchia, która jako odrębna jednostka administracyjna ukształtowała się pod koniec XIV wieku, obejmując teren dzisiejszych województw zielonogórskiego, gorzowskiego i częściowo legnickiego.
W „Historii Polski” pod rokiem 1467 Jan Długosz zapisał „… a szczęśliwszym byłbym jeszcze, gdybym doczekał odzyskania za łaską Bożą i zjednoczenia z Polską Śląska, Ziemi Lubuskiej i Słupskiej …”.
Od tego czasu w świadomości społecznej Środkowej Europy Ziemia Lubuska funkcjonuje jako odrębna jednostka terytorialna i administracyjna.
Ziemie położone nad Nysą Łużycką, Obrą, Dolną Wartą i Środkową Odrą były od wieków obszarem przejściowym między Pomorzem, a Śląskiem, Brandenburgią, a Wielkopolską. Dla każdej z tych krain stanowiły teren peryferyjny. Jest to obszar, gdzie oddziaływanie dużych aglomeracji miejskich: Wrocławia, Poznania, Szczecina jest znacznie osłabione ze względu na odległość.
W swej zagmatwanej przeszłości historycznej Środkowe Nadodrze traktowane było przez administrację niemiecką jako “ziemia pogranicza”.
Przeciętna wielkość zaludnienia na wschód od Odry w 1939 roku wynosiła 84 osoby/km2. Na Środkowym Nadodrzu gęstość zaludnienia była nawet poniżej 50 osób/km2. W ówczesnych zachodnich województwach Polski gęstość zaludnienia wynosiła 123 osoby/km2. Miało to znaczący wpływ na wzajemne przenikanie się żywiołu polskiego i niemieckiego wobec znacznego niedoboru siły roboczej na tym obszarze. Warunki przyrodnicze mało korzystne dla rozwoju rolnictwa, niechęć do inwestowania w przemysł na terenach „gorącego pogranicza” nie sprzyjały procesom rozbudowy i zagęszczenia sieci osadniczej. Przemawiały one bardziej za utrzymaniem wysokiego poziomu lesistości, co miało korzystne znaczenie dla strategicznej funkcji obszaru nadgranicznego.
Permanentny odpływ kapitału i ludności do zachodnich części Niemiec, niekorzystne położenie w stosunku do rynków zbytu, wysokich kosztów produkcji i transportu nie sprzyjały rozwojowi miast.
Przeważało drobne rzemiosło, które obejmowało około 60% ogólnej liczby zakładów i 35% zatrudnienia całej sfery wytwórczości. Taki stan rzeczy miał znamienny wpływ na ograniczony rozwój sieci osadniczej, w której dominowały miasta do 5 tys. mieszkańców. Wyżej przedstawione fakty nie spowodowały wykształcenia się do II wojny światowej większego ośrodka miejskiego, który znacząco wypełniłby lukę aglomeracyjną.
W czasie II wojny światowej Środkowe Nadodrze było terenem o znaczeniu strategicznym, o czym świadczą liczne umocnienia oraz miasta przekształcone w silne punkty oporu. Rezultatem działań wojennych były ogromne zniszczenia w substancji mieszkaniowej i przemysłowej.
Rozwój kulturalno-społeczny
Osiągnięty wzrost gospodarczy od chwili utworzenia województwa zielonogórskiego był w dużej mierze rezultatem działań organizacyjnych i stałej inspiracji administracji wojewódzkiej. Wniosła ona ogromny wkład w proces integracji gospodarczej i kulturalnej Ziemi Lubuskiej. Zapoczątkowała współpracę ze stroną niemiecką na wielu płaszczyznach tworząc pomost wymiany doświadczeń między przedsiębiorstwami po obu stronach granicy.
Szczególne zasługi administracja odniosła na polu edukacji, podnosząc rangę miasta do ośrodka akademickiego. To właśnie w wyniku jej starań powołano dwie wyższe uczelnie, w 1965 roku Wyższą Szkołę Inżynierską, zaś w 1973 Wyższą Szkołę Pedagogiczną. Wniosły one znaczący wkład w kulturowy rozwój regionu, w kształcenie wykwalifikowanych kadr oraz nawiązały kontakty z licznymi ośrodkami naukowymi poza granicami kraju.
Zielona Góra stała się miejscem wielu międzynarodowych konferencji naukowych, sympozjów, festiwali, spotkań kulturalnych i naukowych. Miało to znaczący wpływ na uzyskanie przez miasto funkcji silnego ośrodka o krajowym znaczeniu, kreującym rozwój całego regionu. Ten pozytywny proces dynamicznego rozwoju regionu przygranicznego jednej jednostki administracyjnej graniczącej z Brandenburgią został w znacznym stopniu zachwiany podziałem administracyjnym Ziemi Lubuskiej na dwa odrębne województwa.
Jeśli szukacie prac o województwie lubuskim to polecamy pracę:
Dla osób szukających pomocy w pisaniu prac polecamy serwis pisanie prac. Piszą prace licencjackie i magisterskie z wielu dziedzin. Solidnie i terminowo.