Historia Śląska Cieszyńskiego

5/5 - (2 votes)

Śląsk Cieszyński to region o bogatej i złożonej historii, który swoimi korzeniami sięga głęboko w średniowiecze. Jego historia jest nierozerwalnie związana z dziejami Polski, Czech, Moraw oraz Śląska, a jego unikalny charakter kształtowały różne wpływy kulturowe, polityczne i społeczne. Referat ten będzie próbą przybliżenia historii Śląska Cieszyńskiego, z uwzględnieniem najważniejszych wydarzeń i procesów, które wpłynęły na jego rozwój.

Początki i średniowiecze

Śląsk Cieszyński, historycznie leżący na pograniczu polsko-czeskim, wczesne ślady osadnictwa na tych terenach datuje się już na epokę brązu i wczesne średniowiecze. Region zaczął nabierać znaczenia wraz z tworzeniem się państwa polskiego i czeskiego. W X wieku ziemie te wchodziły w skład państwa Mieszka I. Później, w wyniku rozbicia dzielnicowego Polski, obszar ten znajdował się pod wpływem Piastów śląskich, co wiązało się z intensywnym rozwojem osadnictwa, gospodarki oraz kultury.

Śląsk pod panowaniem czeskim

W 1327 roku książęta śląscy złożyli hołd lenny królowi Czech, co formalnie włączyło Śląsk, w tym region cieszyński, w orbitę wpływów Królestwa Czech, będącego częścią Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Okres ten charakteryzował się dalszym rozwojem miast, w tym Cieszyna, który stał się ważnym ośrodkiem handlowym i kulturalnym.

Czasy nowożytne

W 1526 roku, po śmierci Ludwika Jagiellończyka, Korona Czeska wraz ze Śląskiem Cieszyńskim przeszła pod panowanie Habsburgów. Okres ten to czas wielu konfliktów, w tym wojen śląskich, które w XVIII wieku doprowadziły do przejęcia większości Śląska przez Prusy. Śląsk Cieszyński pozostał jednak w granicach Monarchii Habsburgów, co sprawiło, że stał się obszarem pogranicza kulturowego i językowego.

Dzielenie Śląska Cieszyńskiego

Po upadku monarchii austro-węgierskiej w 1918 roku i zakończeniu I wojny światowej, Śląsk Cieszyński stał się przedmiotem sporu pomiędzy nowo powstałymi państwami: Polską i Czechosłowacją. Spór ten został rozstrzygnięty w 1920 roku decyzją konferencji ambasadorów, która podzieliła region na dwie części: polską i czechosłowacką.

II wojna światowa i okres powojenny

W czasie II wojny światowej Śląsk Cieszyński został włączony do III Rzeszy, co wiązało się z represjami wobec miejscowej ludności oraz próbami germanizacji. Po zakończeniu wojny region ponownie podzielono pomiędzy Polskę i Czechosłowację. W okresie powojennym, na terenach polskich Śląska Cieszyńskiego, nastąpił intensywny rozwój przemysłowy, szczególnie w branży węglowej i metalowej.

Śląsk Cieszyński dziś

Dzisiaj Śląsk Cieszyński jest regionem, w którym żyją obok siebie wspólnoty polska i czeska, co czyni go unikalnym miejscem spotkań kultur i tradycji. Obszar ten jest ważnym ośrodkiem gospodarczym, kulturalnym i turystycznym, słynącym z bogatej historii, pięknych krajobrazów oraz zabytków architektury.

Śląsk Cieszyński, z jego burzliwą historią, stanowi doskonały przykład na to, jak historie różnych narodów mogą się przeplatać na przestrzeni wieków, tworząc unikalny mozaik kulturowy. Pomimo wielu konfliktów i zmian granic, region ten zachował swoją tożsamość, będąc świadectwem wspólnego dziedzictwa i wzajemnych wpływów.

Identyfikacja turystycznego wizerunku Wrocławia (Atrakcyjność turystyczna Wrocławia)

5/5 - (7 votes)

podrozdział z pracy magisterskiej o Wrocławiu

2.1. Ogólna charakterystyka Wrocławia

Wrocław uznawany jest za stolicę dolnego Śląska. Jest miastem czwartym pod względem wielkości w całej Polsce. Położony jest na Równinie Wrocławskiej  –  w środku Niziny Śląskiej.  Ze względu na ułożenie całego węzła hydrograficznego oraz układu mostów określany jest niekiedy jako polska Wenecja. Miasto to jest również interesujące ze względu na posiadanie podwójnej tożsamości:
•    polskiej oraz
•    niemieckiej.

Dodatkowo również odczuwalne są w nim wpływy pochodzące z:
•    kresów,
•    znaków:
– austriackich,
– czeskich,
– żydowskich.

Miasto to również może pochwalić się niezwykłą otwartością zarówno w przeszłości jak i obecnie. Pojawia się w nim także wiele nowych idei dotyczących całego miasta oraz kierunków jego rozwoju w aspekcie atrakcyjności turystycznej. Pojawiają się źródła w których miasto to określane jest jako Święte kwiecie Europy.   Wrocław bardzo bogaty jest w kamienice, piękne kościoły oraz zaplecze turystyczno-sportowe.

Do uprawiania sportów zachęca również położenie w Kotlinie Kłodzkiej oraz w obrębie Sudetów  i Karkonoszy. Zdecydowanie zwiększa to  zakres posiadanej oferty dotyczącej aktywnego wypoczynku zwłaszcza dla amatorów sportów ekstremalnych – wspinaczka wysokogórska. Również osoby zainteresowane kopalniami  znajdą tutaj coś dla siebie.  W kontekście sportów nieodłącznie z tym miejscem kojarzone są drużyny sportowe z wielu dziedzin:
•    piłki nożnej,
•    koszykówki,
•    żużlu.

Niesamowitym plusem tego miasta jest również niezwykła dbałość o czystości i ogólne zadbanie miasta – wszelkich skwerków zieleni, parków. Na terenie Wrocławia z wielkim powodzeniem rozwijają się również różne dziedziny  i gałęzie przemysłu czy transportu.

Miasto to jednak posiada nie jedynie piękne atrakcje, ale również posiada bogatą historię. Każdy znawca lub amator kultury znajdzie tutaj coś dla siebie: Wrocław posiada ogromną bazę teatrów, oper, klubów, muzeów oraz organizowanych cyklicznie festiwali, które przyciągają również największe gwiazdy zagraniczne. Niezwykle popularny jest Festiwal Jazz nad Odrą oraz Przegląd Piosenki Aktorskiej. Wielką sławą obdarzona jest również Panorama Racławicka, która niezmiennie przyciąga ogromną rzeszę turystów. Swoją sławę zawdzięcza obrazowi  Jana Styki i Wojciecha Kossaka, przedstawiającemu  bitwę pod Racławicami z 4 kwietnia 1794 r. Również pod kątem akademickim Wrocław  stanowi bogatą bazę ośrodków naukowych:

  •  szkół średnich,
  •  zawodowych,
  •  szkół wyższych – Uniwersytet Wrocławski, Politechnika Wrocławska, Akademia Ekonomiczna, Rolnicza, Akademia Medyczna i etc.

Posiadana przez  Wrocław atrakcyjność turystyczna przejawia się poprzez określone cechy będące charakterystycznymi i przyciągające nowych i stałych turystów na te tereny dzięki walorom w krajobrazie naturalnym, klimatowi, pomnikom historii, ale również i interesującym obiektom turystycznych.

Wśród najważniejszych zabytków wymienia się:
•    wrocławski rynek,
•    Muzeum Historyczne,
•    Wyspa Piaskowa,
•    Ostrów Tumski,
•    biblioteka uniwersytecka,
•    kościół NMP,
•    katedra św. Jana Chrzciciela na Ostrowie Tumskim,
•    kościoły św. Marcina i św. Krzyża,
•    pomnik papieża Jana XXIII,
•    ogród botaniczny,
•    Hala Ludowa.

Nie można nie wspomnieć również o doskonałym węźle komunikacyjnym  we Wrocławiu:
•    międzynarodowy port lotniczy,
•    autostrada A4,
•    dworce kolejowe,
•    wiele portów żeglugi.

Wszystko to pozwala na doskonałe połączenie z całym światem.

Związek Gmin Powiatu Karwina (do 1995 roku Związek Komunalny Regionu Karwina)

5/5 - (6 votes)

Z aneksu pracy semestralnej

Związek Gmin Powiatu Karwina (do 1995 roku Związek Komunalny Regionu Karwina).

członkowie:

  • Albrechtice
  • Bohumín
  • Chotěbuz
  • Český Těšín
  • Dětmarovice
  • Dolní Lutyně
  • Doubrava
  • Havířov
  • Horní Suchá
  • Karviná
  • Orlová
  • Petrovice u Karviné
  • Petřvald
  • Rychvald
  • Stonava
  • Těrlicko

Euroregion Śląsk Cieszyński – 22 kwietnia 1998 r. na pograniczu polsko-czeskim powstał Euroregion Śląsk Cieszyński – Těšínské Slezsko.

„Porozumienie o współpracy regionalnej EUROREGION ŚLĄSK CIESZYŃSKI – TĚŠÍNSKÉ SLEZSKO”, jako nowa, bardziej złożona i instytucjonalna forma współpracy transgranicznej, zostało zawarte pomiędzy Stowarzyszeniem Rozwoju i Współpracy Regionalnej „Olza” a RSTS. Euroregion Śląsk Cieszyński jest jednym z 6 euroregionów istniejących na pograniczu czesko-polskim (w sumie w Polsce jest 15 euroregionów, z którymi związane są polskie obszary przygraniczne). Kraje Euroregionu dobrowolna społeczność polskich i czeskich stowarzyszeń gmin i miast. Obejmuje 56 miast i gmin zamieszkałych przez 656 735
obywateli (z czego 351.606 to część czeska, a 305 129 to Polacy), o powierzchni 1730 km2.

Polska strona Euroregionu to 16 gmin (Brenna, Chybie, Cieszyn, Dębowiec, Godów, Goleszów, Hażlach, Istebna, Jasienica, Jastrzębie Zdrój, Jaworze, Skoczów, Strumień, Ustroń, Wisła, Zebrzydowice) oraz 1 powiat ziemski – Cieszyn. Ze strony czeskiej Euroregion reprezentowany jest przez: Związek Gmin Powiatu Karwińskiego, w skład którego wchodzą: Albrechtice, Bogumin, Czeski Cieszyn, Dětmarovice, Dolní Lutyně, Doubrava, Haví řov, Horní Suchá, Chotěbuz, Karviná, Orlová, Petrovice u Karviné, Petřvald, Rychvald, Stonava, Těrlicko; Związek Gmin w Jabłonkach, do których należą: Bocanovice, Bukovec, Dolní Lomná, Jablunkov, Horní Lomná, Hrádek, Hr čava, Košařiska, Vendryně, Mosty u Jablunkova, Milíkov, Návsí, Nýdek, Písekw) oraz Rady Rozwoju Regionalnego i Współpracy z siedzibą w Trzyńcu, w skład którego wchodzą: Bystřice nad Olší, Dolní Tošanovice, Horní Tošanovice, Hnojník, Jablunkov, Komorní Lhotka, Mosty u Jablunkova, Ropice, Řeka, Střítež, Smilovice, Třanovice, Trzyniec, Vendryně, Vělopolí).

Euroregion Śląsk Cieszyński jest strukturą prawa prywatnego i publicznego. Jako organizacja publiczna ma prawo zabierania głosu w sprawach publicznych oraz wszczynania postępowań przed sądami powszechnymi. Zadania z zakresu administracji publicznej powierzono Związkowi Gmin, czyli Państwowej Instytucji Oświatowej Olza, jako stronie umowy o powołaniu Euroregionu, a nie samym organom Euroregionu (Rada i Sekretariat Euroregionu).

Głównym celem Euroregionu było wspieranie rozwoju obszarów przygranicznych poprzez wymianę doświadczeń i informacji na temat rozwoju regionu oraz rozwiązywanie wspólnych problemów w zakresie turystyki, transportu, komunikacji i bezpieczeństwa obywateli. Do 1 maja 2004 r. Stowarzyszenie Rozwoju i Współpracy Regionalnej „Olza” wspierało działania na poziomie regionalnym, które doprowadziły do ​​przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Czeskiej do Unii Europejskiej.

Koncepcja kształtowania turystycznego wizerunku miasta na przykładzie Wrocławia

5/5 - (6 votes)

rozdział z pracy magisterskiej o Wrocławiu

Rozdział 1 Istota wizerunku miasta

Istotą budowania wizerunku miasta jest opracowanie i wprowadzenie w życie szeregu przedsięwzięć mających na celu wykreowanie w oczach odbiorców odpowiedniego wizerunku, postrzegania danego miasta zgodnie z zamysłem.

Jednak na samym planowaniu oraz realizowaniu się nie kończy. Niezbędna w całym procesie budowania wizerunku jest również kontrola poszczególnych działań podczas całego przebiegu pod kątem czy zamierzone cele są osiągane i w jakim stopniu.

Całość wspomnianych elementów stanowi tzw. kompleksową strategię kreowania wizerunku miasta.

Najlepszym wyznacznikiem atrakcyjności danej jednostki miejskiej staje się jej wizerunek. To zasób niematerialny, który  może być wykorzystywany jako konkretne narzędzie w tworzeniu przewagi konkurencyjnej. Interesujący i atrakcyjny wizerunek miejsca przy zwiększającej się w dzisiejszych czasach konkurencyjności regionów ma istotne znaczenie w kontekście czynnika sukcesu gospodarczego  oraz w kształtowaniu trendów występujących na rynku miasta czy regionów.

1.1 Przegląd definicji wizerunku miasta

Wizerunek oraz jego budowanie jest dość obszernie opisane w dostępnej literaturze oraz innych materiałach. Dla dokładnego zanalizowania tematu autor pracy przedstawi kilka definicji dotyczących wizerunku oraz ujęcia tego pojęcia wobec miasta.

Wizerunek to pewnego rodzaju wyobrażenie o danym miejscu, nie będące obrazem rzeczywistym, lecz tylko wytworem  wyobraźni odbiorcy. Również w książce E. Glińskiej, M. Florek i A. Kowalewskiej ukazane jest postrzeganie idei wizerunku poprzez kontekst tożsamości miasta ze względu na nierozerwalność tych dwóch pojęć.  Wizerunek stanowi zespół pewnych przekonań, myśli oraz wrażeń danego podmiotu o konkretnym obiekcie; przez obiekt można rozumieć firmę czy produkt – w przypadku tejże pracy  miejsce. Wytworzony obraz może być zarówno prawdziwy lub fałszywy i  może pochodzić  zarówno z doświadczeń  jak i istniejących pogłosek. Wpływ na to mają również obawy, doświadczenia oraz również przesądy człowieka.

Wizerunek budowany w aspekcie danego miasta powinien być zatem: kreowaniem pozytywnego wizerunku wśród otoczenia w taki sposób, by jego wyrazistość i indywidualizm umożliwiały jednoznaczną identyfikację. Wizerunek miasta jest wyrażeniem określającym sumę wierzeń, idei i wyobrażeń, jakie osoba ma w stosunku do danego miejsca. Definicję wizerunku miasta podaje również  F. Lawson i M. Bond-Bovy:  na wizerunek składa się wiedza o miejscu, wyobrażenia o nim, uprzedzenia oraz stosunek emocjonalny do niego. Wizerunek postrzegany jest również jako ogólny zestaw  nastawienia ludzi wobec miasta, oparty na różnorodnych związanych z tym miejscem informacjach, ocenach oraz również doświadczeniach, wyobrażeniach, poglądach oraz oczekiwaniach.

„Całokształt subiektywnych wyobrażeń rzeczywistości, które wytworzyły się w umysłach ludzi jako efekt percepcji, oddziaływania środków masowego przekazu i nieformalnych przekazów informacyjnych”.

A. Szromnik formułuje również własności wizerunku miasta jako:

  • kategorię zindywidualizowaną,
  • brak stałości,
  • złożoność wewnętrzna,
  • zwiększanie lub zmniejszanie konkurencyjności danego miasta wobec innych,
  • kształtowanie się w okresie długiego czasu,
  • stosowanie odpowiednich i dostosowanych badań marketingowych.

Uogólniając  przedstawione powyżej definicje można ukazać, iż wizerunek miasta to zbiór odczuć oraz opinii danej jednostki, danego podmiotu oraz związków wynikających z istniejących informacji mogących pochodzić z różnorakich źródeł. Istniejące komponenty zawierają w sobie zarówno nawiązanie do cech danego miasta jak i do reprezentowanej oferty.

Parafrazując można powiedzieć, iż dany wizerunek miasta jest ukazaniem postrzeganej przez dany podmiot „rzeczywistości”. Należy jednakże pamiętać, iż wizerunek taki budowany jest przez dłuższy czas oraz nie jest on nigdy budowany na stałe. Wizerunek jest elementem produktu miasta złożonego z wielu składników. Miasto można postrzegać zarówno poprzez dostrzegalne elementy, które w całości stanowią konkretny  efekt. Zatem jest to pewnego rodzaju zbiór korzyści połączony z koncentracją na obszarze danego miasta ludzi, posiadanych zespołów oraz kapitału.
Mówiąc o wszystkich elementach produktu miejskiego należy wymienić:

  • usługi (komunikacyjne, zdrowotne, kulturowe),
  • lokalne produkty,
  • kwalifikacje i obyczaje mieszkańców,
  • wizerunek.

Niezwykle istotnym aspektem jest również opracowanie prawidłowego schematu powstania wizerunku danego miasta. S. Baloglu i K. W. McCleary ukazali dwie grupy czynników mających bezpośrednie przełożenie na powstanie danego postrzegania miejsca:

  • czynniki zewnętrzne,
  • indywidualne cechy posiadane przez jednostkę.

Wśród czynników dotyczących jednostki indywidualnie zalicza się m.in.:

1) posiadany stopień wykształcenia,

  • wiek jednostki,
  • motywacje jakimi się kieruje,
  • indywidualne cechy osobowości,

2) natomiast wśród czynników zewnętrznych wyliczono przykładowo:

  • doświadczenia związane z określonym miejscem,
  • źródła wiedzy skąd dane podmioty uzyskują informacje o konkretnym miejscu.

Analizując definicję wizerunku miasta nie można pominąć jego dokładnej charakterystyki – E. Avraham zaznacza tutaj znaczenie takich aspektów jak :

  • status polityczny,
  • liczba mieszkańców,
  • charakter państwowych instytucji,
  • położenie,
  • przeszłość i tradycje,
  • walory turystyczne,
  • ofertę kulturalną oraz rozrywkową,
  • zainteresowanie mediów tym miejscem.

Innym bardzo ważnym czynnikiem wpływającym na kreowanie odpowiedniego wizerunku jest powstawanie doświadczeń danej jednostki wobec danego miejsca. Istnieje przekonanie, iż  po odwiedzeniu miejsca jego postrzeganie i stwarzany wizerunek jest zdecydowanie bardziej realistyczny oraz zdecydowanie różny od tego jakie informacje uzyskiwane są z innych źródeł.
Zdobywane doświadczenia bywają powodem do podejmowania konkretnych decyzji w kontekście miejsca w jakim dana jednostka ma zamiar wypoczywać lub wybrać pod kątem miejsca zamieszkania.

Dowiedziono, iż stali mieszkańcy zupełnie inaczej postrzegają dane miejsce niż osoby w nim wypoczywające lub dojeżdżające z innej miejscowości. Wraz z lepszą znajomością, obrazy i miejsca stają się coraz bardziej zgodne z rzeczywistą ofertą miasta i jego charakterem. W procesie budowania, kreowania wizerunku bierze udział nie jeden a wiele podmiotów. Do najważniejszych z nich można zaliczyć:

  • władze miasta,
  • organizacje oraz firmy działające na terenie danego miasta,
  • mieszkańców,
  • turystów,
  • mass media.

Jak wykazały badania najmocniejszy wpływ na wizerunek miasta mają zamieszkujący w nim ludzie oraz osoby sprawujące w nim władzę. W przypadku mieszkańców chodzi głównie o informacje przekazywane osobom „ z zewnątrz”.  Natomiast w kontekście władz miasta chodzi o obieranie odpowiedniej ścieżki rozwoju oraz prowadzenie należytej polityki promocyjnej. By dokładnie sprecyzować istotę wizerunku powinny zostać omówione również typy wizerunków miasta jakie wyróżniane są w dostępnych źródłach. Posiadanie wizerunku pozytywnego to pochlebne skojarzenia oraz opinie dotyczące miasta oraz jego oferty. Negatywny natomiast ma bezpośrednie przełożenie na stopień rozwoju danego miejsca ze względu na ograniczenie napływu turystów oraz potencjalnych inwestorów.

Wizerunek może być  również sprzeczny – kiedy jedna część grupy postrzega miasto pozytywnie, druga natomiast negatywnie. W przypadku indywidualnego wizerunku chodzi o postrzeganie subiektywnego spojrzenia na daną kwestię przez jednostkę, zbiorowy natomiast jest wypośrodkowanym zdaniem indywidualnych opinii. Wizerunek silny jest niezwykle trudny do zmiany i nie da się jednoznacznie określić czy postrzeganie miejsca jest bardzo dobre czy złe.

W zależności od miejsca gdzie znajduje się adresat kreowania wizerunku istnieje obraz:

  • zewnętrzny – adresowany do potencjalnych mieszkańców oraz przybywających na terenie miasta turystów,
  • wewnętrzny – kierowany do użytkowników przestrzeni miejskiej.

Kolejne kryterium ukazuje podział na wizerunek pożądany oraz obecny. Wizerunek pożądany to taki jaki celowo miał zostać osiągnięty, a wizerunek obecny ukazuje jak postrzegane jest dane miasto w tejże chwili. Wskazano również wizerunek aktualny oraz promowany.  Promowany to oczywiście działania promocyjne władz lokalnych miasta a aktualny to obraz, który już zaistniał  w świadomości danej społeczności.

Kolejnej klasyfikacji na otwarte i zamknięte dokonał E. Avraham:

  • otwarty wizerunek –to taki, który można zmieniać, dodawać nowe elementy, wprowadzać aspekty charakterystyczne i różniące dane miasto od innego będące konkurencyjne,
  • zamknięty wizerunek – wizerunek stereotypowy – nie daje się dodać do niego żadnych charakterystyk odbiegających od tego, na podstawie którego został stworzony istniejący stereotyp.

Klasyfikacja wizerunku wprowadza również podział na uniwersalne, inspirowane oraz przypadkowe i ukazuje:

  • postrzeganie uniwersalne jako niemal niezmienne oraz mocno usadowione w świadomości społeczeństwa,
  • inspirowane- budowane na podstawie działań ze strony marketingu, promocji, zaplanowanych czynności ze strony grona specjalistów działających na rzecz danego miasta czy miejsca,
  • wizerunek przypadkowy –powstający w sposób zupełnie nieprzewidywalny i nieplanowany w założonych strategiach.

Graficzne ukazuje to poniższy schemat [niedostępny].

Schemat 1 Rodzaje wizerunków miasta

Źródło: Kreowanie wizerunku miast, red.  A. Grzegorczyk, A. Kochaniec, Wyższa Szkoła Promocji, Warszawa 2011, s. 54

Wizerunek niekiedy mylony jest lub utożsamiany z tożsamością.  Tożsamość jednak jest sposobem w jaki dane miejsce „chciałoby” być postrzegane i jest kreowane za pomocą elementów wizualnych natomiast wizerunek jest rzeczywistym obrazem tożsamości znajdującym się w świadomości danych odbiorców.  A. Szromnik upatrując tożsamość jako kompleksowy zbiór danych o mieście wyróżnia najważniejsze obszary związane z mieszkańcami danego miejsca oraz turystami. Wymienia:

  • atrakcyjność miejsca,
  • administrację,
  • promocję gospodarczą,
  • transport,
  • ochronę zdrowia,
  • ochronę społeczną.

Istniejącą zależność pomiędzy wizerunkiem miasta a jego tożsamością ukazuje poniższy schemat:

Schemat 2 Powiązania pomiędzy tożsamością miasta a wizerunkiem

[niedostępny]

Źródło: A. Stanowicka – Traczyk, Kształtowanie wizerunku miasta na przykładzie miast polskich, Oficyna Wydawnicza Branta, Olsztyn 2008, s.19

1.2  Cele i funkcje wizerunku miasta

Po zdefiniowaniu wizerunku miasta należy omówić również wszystkie cele oraz funkcje jakie on spełnia. Wśród najważniejszych celów należy wymienić takie aspekty jak:

  • wywołanie u odbiorców (turystów, mieszkańców oraz potencjalnych inwestorów) emocjonalnego związku z danym miejscem,
  • budowanie jednolitego obrazu miasta,
  • tworzenie zaufania wszystkich podmiotów traktowanych jako odbiorców,
  • wyróżnienie na rynku,
  • rozpoznawalność miejsca,
  • promocję danego miejsca,
  • budowanie lojalności wobec miasta,
  • dokonywanie ocen kampanii  promocyjnych realizowanych na obszarze miasta,
  • informowanie o istnieniu danego miasta oraz jego ofercie,
  • ukazanie potencjału miejsca,
  • burzenie” negatywnych stereotypów o mieście,
  • integrowanie zbiorowości.

Oprócz wymienionych powyżej celów jakie niesie ze sobą wizerunek miasta należy wskazać także jakie są jego funkcje.
Wizerunek ma w swoim aspekcie bardzo wiele funkcji z czego zdecydowana większość z nich służy:

  • budowaniu przewagi konkurencyjnej nad innymi miastami,
  • wskazywaniu odpowiedniego kierunku rozwoju miasta i jego utrzymywaniu.

Jedną z podstawowych funkcji wizerunku jest wskazywanie lokalizacji w kontekście wyboru potencjalnego miejsca zamieszkania lub w przypadku turystów miejsca do odwiedzenia czy spędzenia urlopu.  Również  myśląc o inwestorach pomaga on  w podejmowaniu decyzji lokalizacyjnych pod kątem miejsc inwestycyjnych.

Wizerunek wpływa na całościowy proces podejmowania decyzji na danym obszarze – od chwili powstania danej potrzeby, poprzez wszystkie etap jej zaspokajania, aż po  konsumpcję i ostateczną ocenę działań.

Funkcją poprawnie zbudowanego wizerunku miasta jest również zdecydowanie ułatwione pozyskiwanie środków finansowych dla rozwoju miasta oraz chociażby organizowania wszelakich eventów dla mieszkańców oraz turystów odwiedzających to miejsce.

Kolejną niezwykle istotną jest funkcja identyfikacyjna.  Pozwala ona nie jedynie na poznanie cech wyróżniających dane miejsce, ale również na podjęcie decyzji o jego ewentualnym odwiedzeniu lub wyborze na stałe.

T. Żyminkowski wskazuje również na kolejne cztery funkcje wizerunku:

  • upraszczającą,
  • porządkującą,
  • minimalizacji ryzyka,
  • orientacyjną.

Upraszczająca ukazuje jakie informacje są według danej jednostki najważniejsze i które wybiera ze względu na subiektywne postrzeganie. Działanie takie zależy jednocześnie od procesu w jakim dane informacje zostały uzyskane oraz od oczekiwań danej jednostki. Funkcja porządkująca ukazuje w jaki sposób dana jednostka poukładała w swojej logice poszczególne informacje o miejscu. Minimalizowanie ryzyka dotyczy podejmowania złych wyborów.  Istnienie na danym obszarze dużej ilości inwestycji lub pojawienie się większej ilości turystów niż dotychczas  stanowi dla większości rekomendacje danego miasta.

Również pozytywne opinie pochodzące od znajomych lub przykładowo biur podróży. Ponadto można niewątpliwie stwierdzić, iż pozytywny wizerunek zmniejsza koszty ewentualnych kryzysów.
Oczywiście jeśli dane miejsce posiada negatywny wizerunek bardzo ciężko przekonać jakąkolwiek grupę czy podmiot do zainteresowania danym terenem. Funkcja orientacyjna natomiast pozwala na zróżnicowanie i wybór na tle konkurencyjnych miast.

Uwarstwowienie społeczne i zawodowe Śląska Cieszyńskiego

5/5 - (7 votes)

praca z historii – dotyczy początku XX wieku

Podane w poprzednich rozdziałach cyfry o procentowym udziale ludności śląskiej w sprawie roli i przemyśle wska­zały na wysoko rozwiniętą gospodarkę społeczną Śląska wschod­niego. Silne zróżniczkowanie poszczególnych zawodów świad­czy o intensywnej gospodarce na każdym niemal polu. Bo­gate uprzemysłowienie zawdzięcza Śląsk pokładom węglowym, sprzyjającym rozwojowi innych gałęzi przemysłowych.

Poniżej zamieszczona tablica zawiera wykazy procento­wego podziału ludności według poszczególnych zawodów*)

Tabela 1. Procentowy rozdział ludności żyjącej z poszczególnych zawodów 1900 r.

Źródło: Według Oester. Stat. t. 66. zesz. 10.

*) Z wykazów centralnej kom. stat. w „Oesłerr. Stał.”, tom LXVI. zeszyt X. można obliczyć jedynie procenty ludności według zawodów. Zajmującym byłby przegląd udziału poszczególnych naro­dowości w produkcji przemysłowej, handlu, rolnictwie. Tego jednak z powyższych źródeł obliczyć nie można. W dwóch poprzednich roz­działach wykazałem, iż własność rolna drobna i średnia, chłopska jest polską, wielka — niemiecką. Podobnie kapitał przemysłowy i han­dlowy — niemiecki, proletariat — polski.

Według powyższych zestawień zaledwie jedna trzecia lud­ności utrzymuje się z rolnictwa. Na Śląsku cieszyńskim ten sam niemal procent (34-98°/0) – Za to połowa blisko ludności żyje z przemysłu. Wysokie uprzemysłowienie .Śląska odbija się korzystnie od słabo rozwiniętej Galicji, gdzie zaledwie nie­cała dziesiąta część ludności znajdowała zatrudnienie w prze­myśle. Na Śląsku cieszyńskim procent przemysłowej ludności wynosił 40-13, w Austrii całej zaledwie 26-78%.

Co do ilości ludności handlowej, to Śląsk zbliża się do Galicji, większa już nieco zachodzi różnica w porównaniu z całą Austrią. Natomiast niekorzystniej przedstawia się Śląsk pod względem ilości służby publicznej i innych zawodów nie­produkcyjnych. Wyraźna różnica zachodzi między Galicją a Śląskiem.

Samo obliczenie procentowego rozdziału ludności między poszczególne gałęzi gospodarcze nie daje jeszcze dokładnego pojęcia o intensywności gospodarki kraju. Dopiero procent samodzielnych i sił pomocniczych w przemyśle, rolnictwie przedstawia dokładnie obraz gospodarczy danego kraju.

Poniżej zamieszczona tabela potwierdza to, co zostało na wstępie tego rozdziału stwierdzone. O wysokim rozwoju przemysłowym kraju świadczy najlepiej mała liczba samo­dzielnych, przy wielkiej równocześnie liczbie robotników. Tak jest na Śląsku. Inaczej zupełnie w Galicji, słabo rozwiniętej przemysłowo, gdzie liczba samodzielnych przedsiębiorców nie o wiele jest niższą od robotników. Wskazuje to na wielkie rozdrobnienie przedsiębiorstw przemysłowych, na niemowlęcy ich stan rozwoju. W Galicji liczba samodzielnych przedsię­biorców jest dwa razy większa, niż w całej Austrji. W rol­nictwie zaś decydującą o wysokim rozwoju jest niska liczba sił pomocniczych (członków rodzin) a natomiast wysoka liczba robotników. I pod tym względem Śląsk przedstawia się zna­cznie korzystniej, niźli Galicja. Na Śląsku liczba sił pomo­cniczych jest nieco mniejsza (20-63%) od liczby robotników (21*22%)- Wysoka liczba sił pomocniczych wskazuje na nizki stan rolnictwa, na zawód większości niesamodzielny, nie wy­starczający do utrzymania właściciela i jego rodziny*)

Tabela 2. Uwarstwowienie społeczne zawodów.

Danych co do społecznego uwarstwowienia narodowości na Śląsku z wykazów centralnej komisji statystycznej obliczyć nie można. Najwyżej rozkład na poszczególne powiaty z ludnością polską. Ale i to nie dałoby dokładnego obrazu.

*] Tablica powyższa opiera się na danych z „Berufsstatistik” w „Oesterr. Stat.” Tom LXVI. zeszyt 10, i zawiera cyfry dla całego Ślą­ska austriackiego.

**] Cyfry z „Galicji” Tom I. str. 134, według prof. Buzka.

Ludność polska, jak powszechnie wiadomo, zajmuje w uwarstwowieniu społecznym najniższe szczeble. W ustroju rolnym stanowi przeważnie właścicieli gospodarstw drobnych, niesa­modzielnych, mniej spośród niej posiada większe, tzw. chłopskie gospodarstwa. Z rozwojem przemysłu, ze wzrostem wielkiej własności, kurczy się średnia i większa własność chłopska, rozdrabnia się lub przyrasta do wielkiej własności. Dzieje się to zwłaszcza z gospodarstwami chłopskimi w górskich okolicach, gdzie wszechwładna komora pochłania raz wraz małą własność góralską, a wczorajszych właścicieli wypędza w podziemia kopalń, do fabryk i hut.

W ostatnich latach zaczyna się budzić intensywniejszy ruch gospodarczy wśród polskiej ludności. Zwłaszcza zamoż­niejsi rolnicy, łącząc swe kapitały, zabierają się do tworze­nia szerszych przedsiębiorstw, bądź rolnych, bądź przemysło­wych. Główną przeszkodą, niepozwalającą na tworzenie wię­kszych przedsiębiorstw polskich, jest brak kapitału w pol­skich rękach.

Na Śląsku i na kresach morawskich istnieje kilka ban­ków niemieckich i czeskich, operujących dziesiątkami milionów koron, ale są one mało dostępne polskiej ludności. Na­leżą tu: filia austro-węgierskiego banku w Mor. Ostrawie z obrotem kilkudziesięciu mil jonów koron, filia banku „Żivnostenska banka dla Czech i Moraw” w M. Ostrawie, Mor.-Ostrawski bank handlowo-przemysłowy z obrotem 7.600.000 kor., filia austr. instyt. kredytowego dla handlu i przemysłu, Mor.-ostrawska kasa oszczędności i cały szereg innych drobniej­szych kas zaliczkowych i oszczędności. Towarzystwa te operują większymi sumami, a kapitały lokują w większych przed­siębiorstwach przemysłowych. Prowadzą operacje na wielką skalę. A że przemysł i wielka własność skupiają się wyłą­cznie w niemieckich rękach, stąd też i kapitały tych banków spływają przeważnie do rąk przedsiębiorstw niemieckich.

Dla podniesienia życia gospodarczego polskiej ludności trzeba przede wszystkim bardzo dostępnego kredytu. Istnie­jące dwie podobne instytucje polskie nie mogą ożywić tego ruchu. Należą tu Towarzystwo oszczędności i zaliczek w Cie­szynie i Bank Rolniczy we Frysztacie.

Według sprawozdania pierwszego za r. 1908 posiadało Towarzystwo 6 filii (Jabłonków, Frysztat, Bogumin, Skoczów, Dąbrowa, Łazy) i 6.186 członków. Procentowy rozdział człon­ków z poszczególnych zawodów wskazuje, że instytucja pie­niężna na Śląsku z konieczności opierać się musi na wła­sności rolnej, rozporządzającej jakimś kapitałem. Bezrolny proletariat przemysłowy polski w rachubę wchodzić nie może. Te momenty właśnie składają się na tę niekorzystną okoli­czność, że instytucje pieniężne polskie obracają szczupłym kapitałem, w porównaniu z podobnymi instytucjami niemieckimi lub choćby czeskimi.

W skład Towarzystwa wchodziło członków:

rolników…………………………………… 55’40%

rękodzielników i przemysłowców 23’41

umysłowo pracujących . . 5*48 „

kapitalistów i bez zajęcia   .    5*98

kupców…………………………………….. 9″31

instytucji (spółek, stowarz.) . 0-32  właścicieli większych posiadłości 0*05

fabrykantów……………………………. 0*05

Bardzo charakterystycznym dla powyższych twierdzeń jest procent rolników i trzech ostatnich kategorii członków. To­warzystwo miało w roku 1908 ogólnego obrotu kasowego 13.768.632 koron 46 h. Istnieje 36 rok (rok założenia 1874), w pierwszym roku miało obrotu 215.317 kor. 08 h. Coroczne bilanse obrotów kasowych wykaznją ustawiczne wahanie się, dopiero od ostatnich lat siedmiu znać stały wzrost.

Drugie Towarzystwo, „Bank rolniczy” we Frysztacie, istnie­jący od lat 14 (1895), jak już sama nazwa wskazuje, miał z pośród 1045 członków w r. 1908:

rolników………………………….

rzemieślników . . .

kupców i gospodarskich robotników……………………..

umysłowo pracujących i innych……………………………..

W pierwszym roku istnienia bilans ogólny Banku wyno­sił 160.863 kor., za rok 1908 854.946 kor. 79 hal. Bank wykazuje stały wzrost.

Na tych dwóch instytucjach, których roczny bilans nie wynosi razem 15 milionów koron, ogranicza się cały ruch pieniężny przeszło 60 procentowej polskiej ludności na Ślą­sku. Kraj tak wysoko uprzemysłowiony jak Śląsk Cieszyński, przy umiejętnej lokacji większych kapitałów ze strony pol­skiej, przynieść musi bogate zyski i dochody, a tym samym spotęgować i utrwalić emancypacyjny ruch polskiego społe­czeństwa na Śląsku. Obecnie raz wraz powstają nowe pry­watne lin je kolei elektrycznej i przynoszą w ciągu kilku za­ledwie miesięcy dziesiątki tysięcy koron czystego dochodu*).

A pieniądz ten spływa do kas niemieckich akcjonariuszy. Nie można zaprzeczyć, by wśród ludności polskiej na Śląsku nie było licznych jednostek, obdarzonych pewnym sprytem w tworzeniu nowych źródeł zarobkowania i to o szerszym zakre­sie. Zawsze jednak brak kapitału krępuje swobodę a nie możność rzucenia większej sumy w odpowiedniej chwili utrudnia roz­wój. W ostatnich czasach powstała fabryka soków owocowych braci Kołaczków w Zebrzydowicach, fabryka likierów Czyża we Frysztacie; w Sibicy pod Cieszynem istnieje parowa ce­gielnia spadkobierców Fr. Górniaka, cegielnia Chobota w Ła­zach (65 HP), obecnie powstaje we Frysztacie akcyjna pa­rowa cegielnia. Wiele na tym polu można by zdziałać i wy­tworzyć intensywniejszy przemysłowy ruch polski. Instytucja kredytowa, jak cieszyńskie Tow. oszczędności i zaliczek, nie może samodzielnie lokować kapitału w operacjach i przed­siębiorstwach większych, pożądanym i odpowiedniejszym byłby bank handlowo-przemysłowy.

*] Kolej elektryczna Ostrawa-Karwina przyniosła w pierwszych czterech miesiącach swego istnienia dochodu 133.402 korony, z czego czysty zysk wynosił 68.389 koron.