Ilość wiatraków na przełomie lat 20. i 30. XX w. na wybranych obszarach Dolnego Śląska

Jeżeli przyjmiemy, że o sile wiejącego wiatru w przybliżeniu może świadczyć ilość wybudowanych na danym obszarze obiektów wietrznych to, w oparciu o wyniki analizy wspomnianych powyżej map (tabela 11), możemy dokonać pewnej rejonizacji nizinnej części Dolnego Śląska pod względem panujących lokalnie warunków wiatrowych.

Tabela 11. Ilość wiatraków  na przełomie lat 20. i 30. XX w. na wybranych obszarach Dolnego Śląska i Ziemi Lubuskiej (analizę poprowadziłam w obecnym układzie administracyjnym).

b.d. – brak danych

Z przedstawionych powyżej danych jasno wynika, że rejonem o największej liczbie, istniejących w latach 20. i 30., wiatraków (a więc zapewne i najlepszych warunkach wietrzności) był obecny powiat trzebnicki (77 wiatraków),  zwłaszcza okolice Żmigrodu, gdzie stało 29 wiatraków. Sytuacja ta staje się jasna, gdy przyjrzymy się bliżej mapie fizycznej tego terenu. Żmigród położony jest w Kotlinie Żmigrodzkiej, której przebieg jest w przybliżeniu równoleżnikowy. Otoczenie kotliny przez Wzgórza Trzebnickie sprzyja powstaniu wspomnianego przeze mnie „efektu tunelowego”.

O prawie połowę mniej wiatraków zlokalizowanych było w powiecie oleśnickim (38 wiatraków), z czego większość przypadła na dzisiejszą gminę Międzybórz, gdzie eksploatowano 24 sztuki tego rodzaju urządzeń. Niewiele mniej istniało wówczas wiatraków w powiecie milickim (35 wiatraków), tyle że rozłożone one były w miarę równomiernie między gminę Krośnice (18 sztuk) i gminę Milicz (15 sztuk). Po 17 wiatraków przypadło na powiaty lubiński  i wołowski, 13 tego typu urządzeń umiejscowiono w powiecie polkowickim, 12 wiatraków znajdowało się w powiecie wrocławskim (z czego 5 sztuk przypadało na gminę Kobierzyce), 11 wiatraków znajdujących się w powiecie średzkim porozrzucane było dość równomiernie między cztery gminy. Pozostałe powiaty nie posiadały znaczących ilości urządzeń wietrznych (od 0 do 8 sztuk wiatraków).

Mogłoby dziwić, czemu nie stawiano wiatraków w rejonach podgórskich, skoro powszechnie wiadomo, że prędkość wiatru wzrasta wraz z wysokością. Rozwiązanie jest proste – wystarczy spojrzeć na kształt pasma Sudetów: utrudnia ono przepływ wiatru wiejącego w przeważającej części z zachodu i z południa. Obszar wyciszenia wiatru sięga przez większą część Niziny Śląskiej. Natomiast instalowanie wiatraków w wysokich górach, nie miało w tamtych czasach zbytniego sensu ze względu na utrudnione do nich dotarcie. Również obecnie instalowanie elektrowni wiatrowych na tych terenach nie jest opłacalne, mimo, że w wyższych partiach Sudetów (a przede wszystkim w Karkonoszach) występują dość znaczne średnioroczne prędkości wiatru, nawet do 9,5 m/s [26]

Podstawowym problemem są często występujące na tym terenie cisze atmosferyczne (ok. 20 %) i są to zazwyczaj cisze jednogodzinne (60 % cisz atmosferycznych). Równie ważną barierą jest fakt, że obszar Sudetów jest w większości chroniony, co dodatkowo redukuje ilość możliwych do wykorzystania terenów. Najważniejszą przeszkodą natury ekonomicznej są oczywiście olbrzymie koszty ewentualnego przygotowania odpowiedniej infrastruktury (dróg dojazdowych, sieci przyłączeniowej, itp.).

Reasumując ten rozdział należy stwierdzić, że warunki do lokalnego rozwoju energetyki wiatrowej  na obszarze Dolnego Śląska istnieją, jednak to, jak dynamiczny będzie rozwój tego rodzaju energetyki, zależy tylko od nas. Pozostaje nam mieć tylko nadzieję, że władze dolnośląskich gmin wezmą sobie do serca „zachęcenia” Ministerstwa Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa aby „wykorzystać okres tworzenia gminnych planów oraz studiów zagospodarowania przestrzennego do wyznaczenia i umieszczenia w nich obszarów, na których może w przyszłości rozwijać się energetyka wiatrowa”[27].

Dla osób szukających pomocy w pisaniu prac polecamy serwis pisanie prac. Piszą prace licencjackie i magisterskie z wielu dziedzin. Solidnie i terminowo.